Mouvement pour le Liban

Représentant le Courant Patriotique Libre en Belgique

14 maart : van 1989 tot 2005 …. De waarheid !

Posted by jeunempl sur janvier 3, 2015

MPLBelgique.org – Vertaald in het nederlands door Roger De Cock

[Ter gelegenheid van het ontstaan van het 20 jarig bevrijdingsproces op een zekere 14de maart, de MPLBelgique.org heronderschrijft in het Nederlands de inhoud van een reportage die de geschiedenis hertekent van de strijd voor de bevrijding van 14 maart 1989 (datum van het begin van de bevrijdingsoorlog tegen de bezetting) tot 14 maart 2005 (datum van de enorme anti Syrië betoging) ]

tayyar-demo-cpl-manifDoorheen deze reportage, hertekent het OTV de geschiedenis van het Libanese verzet tot aan de Syrische bezetting die een zekere 14de maart 1989 aanving. Het gaat ook over het zich herinneren van de omstandigheden waarin deze akkoorden van de schaamte (of akkoorden van Taëf, in oktober 1989) warden opgedrongen aan het Libanese volk. Het is de eerste zo volledige reportage van de geschiedenis van de strijd tegen de Syrische bezetting. Opgepast ; zij die denken dat de strijd tegen de Syrische bezetter begon op 14 maart 2005, zullen waarschijnlijk geschokt zijn door de getuigenissen en beelden die men terugvindt in deze reportage.

 

 

Reportage

1ste deel

Generaal Aoun : Gezien van wat vandaag gebeurde en na de blinde bombardementen van het vijandig Syrische leger op Libanees grondgebied, heeft de regering zich verenigd en heeft deze besloten de nodige maatregelen te treffen zodat het Syrische leger zich onmiddellijk terug trekt uit het Libanees grondgebied.

Ik sta voor een beslissing. Ik neem deze enkel en alleen in functie van die van het volk. Mijn beslissing hangt af van die van jullie. Als jullie zeggen : “ ok, we staan achter jou “ , dan leid ik de optocht vooraan met jullie en niet achteraan. Als jullie “neen” zeggen, dan weiger ik verder te gaan !

(Beelden van de volkssteun die zich de volgende dag na deze discussie voordeden)

Pierre Rafoul: Generaal Aoun rekent op zijn leger, zijn volk en op zijn recht, en God is met hem.

Generaal Aoun: Ik ben vandaag gekomen om jullie te zeggen dat onze beslotenheid standvastig is en onveranderlijk in tijd noch in omgeving. Vandaag onderhandelt men in Europa en morgen misschien in de Verenigde Staten. Al deze onderhandelingen hebben geen enkele waarde als ze niet afhangen van jullie wil en als ze niet uitdrukken wat jullie wensen voor de toekomst.
Beschouw dit huis als dat van jullie. Het zal jullie nooit toebehoren.

Generaal Aoun: De bevrijdingsoorlog is het resultaat van de zeer ingewikkelde plaatselijke en Syro-Libanese politieke situatie. De bevrijdingsoorlog was er om een zeer precieze bezetting te bestrijden. De redenen zijn velerlei: politiek, militair en op veiligheid gericht.
Na het einde van het mandaat van president Gemayel, werd ik aangeduid als president van een overgangsregering. Het allereerste wat de Syrische regering heeft gedaan, is verklaren dat ze de wettelijkheid in twijfel trekt, alhoewel deze regering constitutioneel erkent werd. Ze hebben de Muselmaanse ministers onder druk gezet niet toe te treden of om ontslag te nemen.
Vervolgens hebben ze een financieel embargo ingesteld. Ten derde hebben ze een andere leger stafchef, parallel, aangeduid met deze van Yarzé. Tenslotte zijn ze begonnen met politieke, economische en militaire maatregelen tegen onze regering, die de confrontatie van 14 maart 1989 tot gevolg had. De vonk kwam er nadat kaai 5 van de haven van Beirut uit handen van de Libanese milities werd genomen. Men wou de autoriteit van de staat in de haven van Beirut opnieuw herstellen. Men heft geprobeerd de doorgangspunten te openen. De Libanese pond heft zich op een spectaculaire wijze hersteld ten opzichte van de dollar. En we hebben de goedkeuring gekregen van 2 regio’s; Oost- en West Beirut. Er was een verbetering van de economische situatie. Zelfs de verantwoordelijken in de regering hebben dit ook vastgesteld, die een gene vormde voor Syrië dat bang was te zien dat de Libanezen zich rond hun overgangsregering schaarden. Opnieuw namen ze beperkende maatregelen; sluiten van de doorgangspunten, en zeker na de inname van de controle van kaai 5 van de haven van Beirut. En meer nog, we hebben het project van oud eerste minister Rachid Karamé, opnieuw overgenomen dat de sluiting van alle illegale havens voorzag om zo de haven van Beirut nieuw leven in te blazen.

Nadim Lteif: De mensen kregen weer vertrouwen. De haven was opnieuw open. Op 2 maart 1989 lagen er 36 schepen in de haven en de douaniers begonnen weer te werken. Zelfs West Beirut moedigde dit aan.

Generaal Aoun: De milities hebben heel wat drukte gemaakt daar ze illegale havens hadden. En daarom hebben ze de haven van Beirut gebombardeerd om ze zo opnieuw te sluiten. Na één week werd er een schip geraakt in de Beiruts haven, we hebben teruggeslagen richting bron van het geschut, dat uit uit de zuidelijke richting kwam in de buurt van de luchthaven. En die dag heb ik bevolen niet te schieten in de zone ten oosten van de luchthaven gaande richting Beirut. Na de militaire zones te hebben beschoten, waren we erg verwonderd dat Beirut, het gebied van de unesco in het bijzonder, was gebombardeerd. Deze dag werden meerdere burgers gewond.

Nadim Lteif: Dan opeens, op 13 maart 1989, werden de gebieden van Beirut en Jounieh gebombardeerd.
De activiteit werd dus stopgezet. Heel uitzonderlijk op 14 maart 1989, werd aangevangen met een reeks ongelooflijke bombardementen op meerdere Oostelijke gebieden. Ik herinner me die dag nog omdat ik naar het ministerie van defensie ging en ik de resultaten ervan gezien heb evenals de vernielingen in het bureau van de generaal. Natuurlijk ging de generaal niet wachten en bidden, noch wij, hen zeggende: “ Ja, doe maar verder met bombarderen en wij, we ondertekenen.”
Om 18u werd door de generaal het begin van de bevrijdingsoorlog aangekondigd.

Uit deze bezetting en de oorlog in Libanon werd de beslissing va bevrijding geboren. En deze aankondiging op 14 maart 1989 was niet zomaar een onverwacht feit maar een antwoord aan de bezetter. Een van de karakteristieken van deze tegenzet, is dat hij het tij keerde in deze oorlog want hij ontmaskerde de burgeroorlog die in feite een oorlog van vreemde mogendheden was tegen hun Libanese pionnen.
Wat verwarring van feiten teweeg bracht en het volk en het leger werden één macht tegen de bezetter.

Het Libanese volk omarmde het Libanese leger en de hereniging van “Ansar” op een zeer uitzonderlijke wijze. In alle gebieden werden we bij de mensen thuis verwelkomt. Als we levensmiddelen nodig hadden, werd er voor gezorgd want dikwijls was het moeilijk bepaalde zeer afgelegen kazernes te bevoorraden.
Dus de families namen de leiding over alle militaire aanwezigheid.

Pierre Rafoul: Wanneer we ons comité vestigden, hebben we het het leger van de vereniging en de bevrijding genoemd.

2de deel

Pierre Rafoul: Deze benaming had een betekenis. Eendracht want men zag dat het volk verdeeld was. Bevrijding want Libanon was bezet. We moesten iets doen. Onze groep, we waren met een vijftigtak auto’s, is zijn steun gaan betuigen aan het leger bij het ministerie van defensie in Yarzé. We werden gebombardeerd, maar eens ter plaatse en met de nodige hulp op zijn plaats, was het een feest ……

(beelden van de steun in een feestelijke stemming)

Generaal Salim Kallas: De families en de bevolking hielpen de soldaten, ze bevoorraadden hen. En op zijn beurt zorgde het leger voor bescherming en ontvingen hen in veilige omgevingen. Zowel leger als bevolking, zaten in dezelfde situatie. Verenigd om er samen uit te komen.

(Getuigenis van M. Zouein)

Vervolgens, de besluiten van de akkoorden van Taëf, de bevolking weigerde zich neer te leggen bij dit onredelijk akkoord en ging daarom zijn steun betuigen aan de militaire regering. Doordat deze populaire stuwkracht ernstig werd, hebben Dr. Pierre Rafoul en vele anderen, waaronder de meest invloedrijke in hun omgeving, zich gegroepeerd om deze stuwkracht te structureren en te coördineren om deze nog efficiënter te maken. Deze steungroepering werd BCCN (bureau central de coordination nationale) genoemd. Dit comité werd uitgebreid tot 104 personen die alle belangrijke groepen vertegenwoordigden.

Dr. Pierre Rafoul verklaart dat de grote menigte zich manifesteert omdat generaal Aoun erom vroeg te kiezen tussen de akkoorden van Taëf en de volledige bevrijding. Als deze keuze naar de akkoorden van Taëf gegaan, was generaal Aoun bereid zich terug te trekken maar de mensen voelden dat de generaal het meende en hebben zich verplicht gevoeld hem op een effectieve manier te steunen. De avond van zijn toespraak stapelden reeds duizenden mensen zich op aan het paleis van het volk om hun steun te betuigen aan de bevrijdingsoptie van de generaal.

Uitreksel uit de toespraak van de Generaal: « Ik heb jullie opgeroepen en jullie zijn gekomen. Jullie zijn de beslissers. En vanaf vandaag kan niemand anders jullie vertegenwoordigen dan jullie zelf. »

Pascal Azzam: Het volk is spontaan opgeklommen tot zijn eigen baas te Baabda. Er kwamen meer en meer groepen en verenigingen hun steun betuigen aan generaal Aoun. En de sfeer van het ogenblik was rijp om in het presidentieel paleis een sit-in te doen. Dit betekende dat het volk zich dag en nacht moest installeren in het paleis. Het objectief was, deze sit-in te slagen om zo een echt beeld te geven over de krachtige wil van het volk. Vandaar het idee van een bureau die de hereniging organiseert, om zo de verschillende groeperingen te verenigen en te coördineren.

Pascal Azzam: Op 3 tot 4 dagen tijd, werden 500 tenten opgezet in de nabije omgeving van het paleis te Baabda. En het waren niet wij, als coördinatie bureau (BCCN) die de tenten hebben gebracht. Het zijn de inwoners van verschillende dorpen die hun middelen meebrachten en zich er installeerden. Onze rol was gewoonweg deze stroming te coördineren.
Wat benadrukt moet worden is dat er niet alleen deze stroom mensen was maar ook deze organisatie en de democratie in deze organisatie. En dit vindt men na de 13de oktober opnieuw.
Er waren veel soorten groepen die hun steun kwamen betuigen, sport groeperingen, handelaars en belangrijke handelaars groeperingen.

Iedereen droeg zijn steentje bij. Zij die het paleis van het volk schoon maakten, waren evengoed hoog afgestudeerden, de sfeer was zo dat de sociale verschillen onbelangrijk werden.

3de deel

In de naam van God, Barmhartig en Genadevol,
Allah is groot, Allah is groot, Allah is groot !
We geloven in één enkele God, één enkel volk, één land, één leger en één Generaal !

Het paleis van het volk werd een ontmoetingsplaats voor alle personaliteiten: geestelijken, artiesten, dokters, ingenieurs, syndicalisten, professoren, advocaten, landbouwers, familiemoeders, studenten … uit alle gebieden van Libanon. Het was voor deze mensen een gelegenheid om hun ideeën, zowel binnen als buiten, te lanceren. Wat hen vooral bond en hun stem liet horen tot in het buitenland, door de uitgebrachte boodschappen tijdens deze manifestaties.

Saïd Akl (groot Libanees dichter): Aan ons groots volk, deze dag zal de geschiedenis ingaan want wanneer de Generaal in gevaar is besloot het volk ook in gevaar te zijn.

Pascal Azzam: Gezien de bedreigingen geuit tegen generaal Aoun, werd een lange menselijke ketting gevormd van het paleis in Baabda tot in de schoot van de Vaticaanse kerk in Harissa, langs het maronitische patriarchaat van Bkerké. Er waren ook lopers die een fakkel en de Libanese vlag doorgaven tot in de schoot van de Vaticaanse kerk in Harissa. Dit was een boodschap die de mensen wilden verspreiden. Waarom de schoot van de Vaticaanse kerk in Harissa ? Want ze wilden de boodschap rechtstreeks aan de Orthodoxen doorgeven. De boodschap was ook gericht aan Bkerké, dat op de weg lag naar de pauselijke ambassade. De boodschap drong aan op de vrijlating van gevangenen in Syrische gevangenissen.

Pierre Rafoul: Na de opening naar een andere omgeving en de wil van het volk ten voordele van dit, moest deze vereniging van het volk, gematerialiseerd worden. Men heeft ervoor gekozen een enorme Libanese vlag, in stukken verdeeld en die men naar de 4 uithoeken van het land zond om te laten ondertekenen. Binnen enkele dagen droeg de vlag meer dan 130.000 handtekeningen. Vervolgens werden alle delen van de vlag samengebracht in het paleis van het volk. Men heeft er zorg voor gedragen tot het einde en gelukkig heeft men ze kunnen vrijwaren van het offensief van 13 oktober 1990. Tot vandaag wordt ze bewaard en beschouwd als deel van onze geïntegreerde strijd.

(muziek)

Pierre Rafoul: Het was de strategie om deze oproep te richten aan het volk om zo zijn leger te steunen in deze strijd voor de bevrijding van het land. We hebben de mensen in massa zien afvloeien, hun spaarcenten, cheques, enz… brengend, liefdadigheidsverenigingen die zelf hulp nodig hadden, verbaasden ons met wat ze deden om het leger te ondersteunen.

(getuigenissen)

Pascal Azzam: Bij de mensen heerste een gedisciplineerde geest. Bijvoorbeeld: Op een dag moesten de mensen buiten in de regen. Een vrachtwagen vol met paraplu’s werd door een vereniging geschonken en de mensen maakten hier gretig gebruik van. Op het ogenblik dat ze huiswaarts keerden lieten ze de gebruikte paraplu’s ter plaatse of voor de uitgang achter…

Pierre Rafoul: Het is waar dat het volk een enorme drijfkracht had maar ook de andere gebieden hebben onze strijd gesteund. De brandstof kwam van Tripoli, levensmiddelen, fruit, groenten kwamen van Saida en van Dahieh bracht men vlees, brood en ook uit het gebergte werden dingen aangebracht die men nodig had.

(Getuigenissen van verschillende gebieden, vooral Jezzine maakte indruk op generaal Aoun)

Pierre Rafoul: Het genie van generaal Aoun lag erin om de geest van de militie te weigeren, hij heeft een vereniging genaamd “Ansar el Jeich” geïnstalleerd. Hij heeft alle jongeren die in het leger wilden dienen opgeroepen deze vereniging te vervoegen. Op het ogenblik van de bevrijdingsoorlog nam deze verbintenis nog toe.

Generaal Salim Kallas: niemand kan zich inbeelden hoe sterk deze motivatie was. Ik had om en bij de 100 vrijwillige jongeren in deze eenheid. Ze werkten zo effectief als het leger zelf. Er waren ingenieurs, jongeren enz…

4de deel

Dr. Antoine Harb: Vervolgens de bevrijdingsoorlog; we waren 25 jongeren klaar om te sterven, gekazerneerd in Jbeil (Byblos). Na onze opleiding vertrokken we naar het front. Ik werd tussen Madfoun en Jbeil gestuurd tot het gebied in handen viel van de Libanese strijdkrachten op 31 januari 1990.

Pierre Rafoul: De draagkracht van de jongeren om het leger te steunen was impressionant. Ongeveer 4000 jongeren namen dienst in het Libanese leger of het nu op het Ansar niveau was ( sectie speciaal voor nieuwe rekruten), ingenieurs en anderen in de artillerie. En meer nog, voor de eerste keer traden ook meisjes toe in het leger.

De eed van de jonge soldaten : Ik zweer op God de Almachtige dat ik mijn taak zal volbrengen tot het einde om de vlag te beschermen en mijn land, Libanon, te redden.

(muziek)

Pierre Rafoul: De vrijwilligers en de Ansar (nieuwe rekruten) verrichtten dezelfde taken als de soldaten. Bijvoorbeeld : daar waar er 5 soldaten waren, zette men 10 vrijwilligers. Ze groeven grachten en verstevigden de kazernes, liepen wacht. Velen namen ook deel aan de gevechten. Meerdere van hen stierven als martelaars terwijl ze diploma’s van dokter, ingenieur of andere hadden.

Antoine Harb: We waren gedurende een tijd gevangen genomen en één van mijn naasten die ook Tony Harb heette, werd gedood. Tenslotte mochten we het gebied verlaten en ben ik met mijn ouders naar het Noorden vertrokken. Dan kwamen we van het Noorden in de Bekaa, vervolgens in Metn en tenslotte aan de kust.
Ik herinner me dat tijdens de strijd met de Syriërs dat we in dienst waren te Madfoun, de dag dat men “de dag van de solidariteit met het Noorden” verklaarde. Een konvooi manifestanten trok naar het Noorden. Aan de versperringen van de Syriërs, rechtover deze van het leger in Madfoun, hadden we als order de mensen in alle vrijheid te laten manifesteren. 1km scheidde de 2 versperringen en men liet de manifestanten door. Van het ogenblik dat ze zich naar de Syrische versperringen begaven, openden deze laatsten het vuur op de manifestanten en een vrouw van de familie Hanna werd gedood. We werden verplicht terug te slaan, vooral om de manifestanten te beschermen. Het front werd aangewakkerd en we hebben alle wapens en middelen gebruikt die we bezaten.

(Interviews van vrijwilligers, studenten)

Generaal Salim Kallas: Gedurende de bevrijdingsoorlog hebben we moeilijke tijden doorstaan. Vooreerst was er het overlevings- en bevoorradingsembargo met als gevolg dat brandstof zeldzaam was. Hierdoor werden de militaire acties gelimiteerd omdat we niet voldoende stock hadden. Wat nu de munitie betreft is het een kwestie van overleven. Men gebruikte de munitie niet om het even hoe. We schoten altijd op precieze doelwitten, deze op vijandelijk vuur gericht. We hebben nog steeds de ingesteldheid geen brandstof nog munitie te verspillen om onze oorlogsapparaat te laten draaien.

Nadim Lteif: Natuurlijk waren er moeilijkheden rond de informatie aan de regering en aan generaal Aoun. Wie zou ons informatie verschaft kunnen hebben ? En er waren toen ook zeer zeldzame technische mogelijkheden. Mits alles, wanneer ik terug denk aan het verleden, waren er inderdaad elementen die gezien de zeer primitieve mogelijkheden, ons toch zeer precieze informatie verschaften… zo precies dat het paleis de waarheidsgetrouwheid niet kon betwijfelen. En uiteindelijk vonden we dit de correcte manier. Bijvoorbeeld konden we de obussen tellen die zich naast de tanks bevonden in Khanchara, Bteghrine, enz. Het volk kwam zelfs te voet uit de bergen van Metn om ons deze informatie te verschaffen.

Naji Hayek (naast Joseph Saker): Ik was een laatstejaars student, dokter. Ik had dezelfde dokterskaart als de dokters, die men aan de voorruit van de auto plaatste. Dit vergemakkelijkte onze taak. De Syriërs lieten ons door de versperringen. Voor sommigen was dit gemakkelijker, anderen verkozen de bossen te nemen. We markeerden de gebieden waar geen mijnen lagen en het leger vervoegde ons om ons te helpen bij het oversteken.

Nadim Lteif: Er waren mensen die vrijwillig uit Bekaa en het Noorden kwamen met correcte inlichtingen. Zij die zich bloot stelden aan gevaar, die verschillende versperringen passeerden, komende van Mtein en verschillende bombardementen trotseerden, deze mensen komen niet voor het geld. Ze krijgen geen loon in tegendeel. In 1990 zei de minister van financiën, generaal Edgard Maalouf : “t’Is gedaan, er is geen geld meer”. De centrale bank stopte met het debiteren van het geld voor de Oostelijke gebieden.

Naji Hayek: Dikwijls, zelfs van onze eigen chef of door instructies komende van het leger, hadden we contacten met groepen in West Beirut tot in het Noorden in Akkar. Deze groepen waren ook tegen de Syriërs. In Tripoli waren er Soenitische groepen tegen Syrië. Ze hielpen ons om inlichtingen door te geven en ons te informeren over de mobilisatie van Syrische troepen in hun gebieden. Regelmatig hingen ze foto’s op van generaal Aoun. In West Beirut lieten de mensen militairen door om zo operaties tegen de Syriërs te smeden of voor andere missies met militair karakter.

Generaal Salim Kallas: Aangaande onze situatie gedurende de bevrijdingsoorlog, ondervonden we veel sympathie van de inwoners van West Beirut naar het Libanese leger toe. We werden dikwijls geïnformeerd over de plaatsen waar het Syrische leger zich bevond. En meer nog, er moest natuurlijk iemand ter plaatse zijn om de gegevens te verbeteren als het leger obussen afvuurde. Velen hielpen ons om op de militaire doelen te richten, zonder de bevolking te treffen.

Naji Hayek: Ik ging van tijd tot tijd naar de bezette gebieden om het geschut te verbeteren wanneer de artillerie in actie kwam. En zo werden door mijn toedoen enkele basissen getroffen en daar ben ik trots op.

5de deel

Op het lied “Liban Libre” (Vrij Libanon), gezongen door Guy Béart bij generaal Aoun : beelden van het bezoek van de Franse gedeputeerden en verantwoordelijken, steun biedend aan generaal Aoun en het Libanees verzet.

Robert Hanna: We hebben een petitie ter ondersteuning van de vrijheidsstrijd en ook voor generaal Aoun uitgebracht. Deze petitie werd ondertekend door de Libanezen van alle gebieden maar ook door vreemdelingen, vooral van de verantwoordelijken in de schoot van het Canadese parlement . Deze handtekeningen werden opgestuurd naar Libanon om deze interesse te benadrukken. Deze gang van zaken over de bevrijdingsoorlog werd door Libanezen verblijvend in het buitenland opgestart. Ze hebben comités opgericht om de overgangsregering in zijn werk en beslissingen te helpen, of het nu op moreel of politiek vlak is, door hun communicatie met de buitenwereld om zo de belangstelling te wekken van de internationale gemeenschap en een einde te maken aan de bezetting.

Simon Abi Ramia: De verbannen Libanezen volgden alle actualiteit en de gebeurtenissen in Libanon. Er werd stilaan een spontaan volksgevoel geboren ter ondersteuning van generaal Aoun in Baabda. Die dag werden de beelden via TV schermen verspreid en de uitzending in het buitenland bestond niet. De Libanezen volgden de evolutie van gebeurtenissen via telefoon of via internationale radio en de bewegingen werden spontaan gevormd. Er waren veel verenigingen in Frankrijk. Zelfs in Parijs waren er enkele die via vrienden en naasten, hun Libanese landgenoten hielpen. Men vond over alle Franse gebieden ; Lyon, Marseille, Nice, Toulouse, verenigingen die op eigen verantwoordelijkheid werkten. Met de tijd groeiden ze naar elkaar toe en werden ze ontdekt.

(toespraken)

Dr. Nabil Sahlani: Tijdens de bevrijdingsoorlog hadden onze contacten met de regering van de Verenigde Staten, van het Witte Huis tot het Congres langsheen de Senaat, vooral als doel de werkelijke toestand toe te lichten want alle informatie die hen ter ore kwam was tegen ons. Het was onze taak dit uit te klaren en hen uit te leggen waarom de generaal de bevrijdingsoorlog uitriep en dat er geen andere probleem was dan de bevrijdingsoorlog. De Libanese gemeenschap manifesteerde voor het Witte Huis. Libanezen kwamen van alle uithoeken van de USA en zo werd de aanwezigheid van de Libanese gemeenschap in de Verenigde Staten aangetoond.

Simon Abi Ramia: De RPL Rassemblement Pour le Liban) de Vereniging voor Libanon in Frankrijk, werd alsdanig opgericht zijnde federatie die verschillende verenigingen hergroeppeerde. Daar we elkaar gevonden hadden, moest iedere vereniging zich laten afvaardigen door 2 leden in de vergaderingen. We waren in onmiddellijk contact met het presidentieel paleis, vooral met generaal Arsouni die verantwoordelijk was voor de communicatie in Baabda. Hij hield ons voortdurend op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen en gaf ons richtlijnen. Maar na een tijdje ondervonden we dat als activisten, we slechts beginnelingen waren die geen relaties met de Franse politiek noch met de media hadden. We waren maar een groep jongeren die als gemeenschappelijke noemer de afkeer van de situatie in Libanon, hadden. We wilden de situatie veranderen maar we hadden geen enkele vorm van structuur. De tijd leerde ons dat we aan onze structuur moesten werken, aan onze relaties met de media, met politiek en diplomatie, en zodoende dat alle acties van de verschillende groeperingen, verenigd werden.

Simon Abi Ramia: Er was Mevrouw Frédérique Deniau, echtgenote van oud minister van buitenlandse zaken, Mr. Jean-François Deniau. Ze stond nog altijd in onmiddellijk contact met Libanon en omdat ze terug kwam uit Libanon, zette ze dingen in beweging op niveau van de politiek en bij Franse diplomaten om zo de steun te krijgen voor generaal Aoun, zijn strijd en zijn bestuur. In een van onze vergaderingen bij Nadim Freiha met Mevr. Deniau, net weergekeerd uit Libanon, (we waren een vijftigtal personen), telefoneerden we met generaal Aoun die ons toesprak. Hij vroeg ons toen alle acties te verenigen, afscheuring te vermijden, ons te verenigen en een Libanees voorbeeld te zijn in het buitenland. Het was zijn idee onszelf “Rassemblement Pour le Liban” te noemen en dit toonde net aan dat de wil bestond ons te verenigen achter één enkel doel, Libanon.

Robert Hanna: In Canada hadden we een reuze Libanese vlag gemaakt die we toonden op elk evenement zodat de mensen die het wilden, het teken en ondersteuning van de bevrijding ingezet door generaal Aoun. We droegen ze van stad naar stad, van Ottawa tot Montreal langs Toronto, Wilson, Halifax, Vancouver, kort gezegd alle gebieden waar er een Libanese aanwezigheid was. De mensen handtekende ze en schreven zeer duidelijk hun naam als steun aan de strijd voor de vrijheid.

Op 13 oktober 1990, onder de bombardementen van Baabda, hoorden we binnenlands en buitenlandse reacties die de onafhankelijkheid van Libanon weerlegden, zijn soevereiniteit en zijn vrijheid, om zich over te geven aan de bezetter. Ofwel, de wil van de Libanezen zich niet te onderwerpen. Ze zullen misschien een slag verloren hebben maar de oorlog is nog niet gedaan.

6de en laatste deel

Dr. Naji Hayek: Ik ben twee weken door Frankrijk gereisd voor de 13de oktober. Op 13 oktober was ik met jonge Libanezen voor de Libanese ambassade te Parijs. We zijn binnen gedrongen in de ambassade, we hebben ze bezet en hebben andere Libanese ambassades in de wereld bezet zoals het consulaat in New York, Gouadeloupe, Montreal. De Libanese jongeren zijn binnengedrongen en hebben de consuls buitengezet. In feite zijn we door de veiligheidsversperringen van de Franse auroriteiten gedrongen. We hebben de deur van de ambassade ingebeukt, vervolgens zijn we op de muren geklommen en binnengedrongen via de vensters.

Simon Abi Ramia: We hebben dit uiterst snel georganiseerd en noemden het op dat moment de “Bezetting van de Libanese Ambassade” die wat later werd omgedoopt tot de “Bevrijding van de Libanese Ambassade”. We organiseerden richtlijnen en onderhielden altijd goeie contacten met de Franse politie. De actie duurde ongeveer een week. In die tijd was de Libanese ambassadeur in Parijs Johnny Abdo. Er waren enorme meningsverschillen tussen hem en ons. Tijdens de eerste vergadering met hem, om de verschillende standpunten van onze aanwezigheid in de ambassade, voor te bereiden zei hij : “ jullie dromen, jullie zijn ver van de realiteit en Libanon is nu toegetreden tot de fase van het Syrische toezicht. Alles wat jullie doen is smerig want er is een grote internationale beslissing waar jullie je moeten bij neerleggen” Ik herinner me dat er heel wat harde woorden vielen tussen ons aangaande dit onderwerp en als gevolg van deze ontmoeting en dit in het bijzijn van de Franse politie.

Generaal Aoun: Van de eerste 24uur dat ik nog in contact was met het verzet, en zeker wanneer er burgers onder het verzet waren, de enige order die ik ooit heb gegeven was steeds te weigeren aan de bezetting, van nooit toe te geven, hoe lang het ook duurt, want alleen het verzet zal ons onze rechten teruggeven. Doe verder en op een dag zullen we onze rechten herwinnen. Dit waren zeer korte boodschappen, we konden ze niet opschrijven, we zonden onze ideeën mondeling door aan vertrouwensmensen om ze te verspreiden.

Pierre Rafoul: De ochtend van zaterdag 14 oktober heb ik de Franse ambassade gebeld. De zoon van Cheikh Farid Hmadé gaf me de nummer toen ik hem belde om te zien hoe het met hem ging, omdat we erg ongerust waren. Hij zei me dat we al in de Franse ambassade waren en dat de generaal gevraagd had dat nummer te draaien. Ik heb hem op zondagmorgen gecontacteerd. Het gesprek was zeer emotioneel en die dag gaf hij ons een belangrijke raad : “ Ga door met het werk dit is slecht tijdelijk” Maar de belangrijkste zin die hij me herhaalde was : “ Behoudt het volksfront, dit is beslissend voor de veranderingen in de toekomst. Wees open tot iedereen, behoudt je contacten met mensen, geraak niet verscheurd en blijf verenigd.”
Ik heb deze overgebracht aan de jongeren van toen en deze raad hebben we 15 jaar lang opgevolgd.

Hoda Yamine : Een vriendin stelde me eind november voor een brief te sturen naar de generaal, waarop ik haar vroeg of die wel zou aankomen. Ze antwoordde van “zeker”. Ik schreef hem en zal je nu het deel voorlezen waarop hij antwoordde : “ Weet je waarom Christus gekruisigd werd ? En waardoor zou hij niet gekruisigd zijn ? Zou hij de mensheid kunnen gered hebben zonder het kruis ? Het is enkel en alleen door de kruisiging dat hij God werd. De wederkering eindigt zonder kruisiging. De uitwisseling van verschillende waarden moesten absoluut stoppen door de kruisiging van de belangrijkste waarde. Want de winnaars worden op elk moment, ieder ogenblik, gekruisigd. “

De verrassing was dat ik antwoord kreeg van de generaal. Ik had er me nooit aan verwacht dat hij zou antwoorden. Hij antwoordt me op 20 november … en zegt me : “ ik heb je boodschap goed ontvangen. Als je je voor een christelijke missie heb geëngageerd, moet je met je volledige wil kiezen voor de kruisiging en het is aan de apostels om deze missie verder te zetten.”

De Boodschap van de generaal was dus klaar en duidelijk want hij wou dat we ieder voor zich, verder gingen.

Generaal Aoun: Doordat we in het leger waren en omdat we onze wapens en onze munitie hadden, was het onze taak deze wapens te gebruiken en meer nog het was ons beroep. Maar als het gaat over het verzet van een volk na de nederlaag van 13 oktober, nederlaag omwille van vele redenen zoals munitiegebrek, gebrek aan ondersteuning en andere, daarom moesten we van tactiek veranderen. Van een militaire weerstand naar een volksverzet, vredelievend en geweldloos dat we zelfs Ghandistisch noemden en dat nog kalmer was want Ghandi kon op een weg slapen om zo de doorgang te versperren, maar dat konden wij echter niet doen. Ze konden ons zelfs doden.

Imad Zouein: Er was een mogelijkheid, er waren strijders dichtbij, wapens, het minimum voor een verzet. Alhoewel het politiek aspect over het algemeen dit niet aanmoedigde want als je een actie wil ondernemen mag deze niet ijdel blijven. We hebben gezien dat het volk op dat ogenblik nog niet klaar was. We wouden de bevolking niet laten opdraaien voor een nutteloos verzet. We wilden de kracht van dit geweldloos verzet tonen. Wanneer een heel volk op hetzelfde ogenblik in verzet komt, is dit veel efficiënter dan het gebruik van bommen.

Generaal Aoun: In de ambassade, ik heb het op een papieren serviet geschreven wan ik had niks anders. Ik heb hem geschreven 3 weken na 13 oktober : Beste Abou Naïm, de omstandigheden die we doorstonden waren zeer moeilijk en hard voor iedereen. Vooral door deze smerige uitbuiting en de poging het beeld te veranderen. Alles is zonder belang want een doorzichtige waarheid zal op een dag uiteenspatten dank zij gerechtigheid, in de geschiedenis, in de verslagen van de strijdkrachten. De realiteit is dat onze strijd een strijd van eer is. We zullen ons vaderland nooit verraden. En we zullen de laatsten zijn die spijt hebben dat de dingen bleven zoals ze zijn. Maar wat zeker is, is dat zij die 13 oktober gewenst hebben, deze zullen zijn die spijt gaan hebben, dat ze deel uitmaken van regeringen of individuen. Het gaat me goed en ik hoop voor jou hetzelfde.

Une Réponse to “14 maart : van 1989 tot 2005 …. De waarheid !”

  1. jack Haddad said

    Great documentary ! Thanks for sharing.

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s

 
%d blogueurs aiment cette page :