Mouvement pour le Liban

Représentant le Courant Patriotique Libre en Belgique

  • N'oubliez pas de visiter nos galeries d'images.

  • MPL Belgique

  • Rubriques

  • Actualités

  • Archives

  • Méta

Woord van de Commandant BELUBATT

Posted by jeunempl sur novembre 16, 2009

Mil.be – Karin DE BRABANDER

Onze eerste maand op buitenlandse opdracht zit er al op ! De tijd vliegt voorbij. Deze eerste etappe hebben we afgesloten op 14 en 15 november met een korpsmaaltijd ter ere van het Feest van de Koning. Iedereen van het detachement heeft kunnen mee genieten van heerlijke Libanese specialiteiten. De sfeer was uitstekend en de cohesie werkte aanstekelijk.

De stralende zon van in het begin, moeten we ondertussen af en toe ruilen met stevige regenbuien, hevig onweer en af en toe een prachtige oranjekleurige wolkenhemel bij avondschemer. De temperaturen zitten nog vrij goed en draaien rond de 20 graden, zeker niet slecht voor de tijd van het jaar. De nachten worden langer en kouder.

In mijn voorwoord heb ik de opdrachten van de verschillende pijlers van het detachement toegelicht. In dit gedeelte wil ik u graag de bilan geven van één maand operaties voor de verschillende capaciteiten van mijn detachement en meer in detail rapporteren over hun dagelijkse activiteiten; het leven zoals het is ….

De stafelementen hebben hun draai ondertussen al goed gevonden in de “wetstraat”. De “CUB” of “Commander’s Update Brief”, dit is de dagelijkse coördinatievergadering voor al het sleutelpersoneel, wordt steeds efficiënter : er wordt steeds meer gezegd in minder tijd ! Dit forum wordt echter af en toe ook “misbruikt”om sommige vedetten onder ons – en we hebben er ! – extra in de kijker te plaatsen. Een goede training voor de lachspieren maar vooral een goede start om de dag te beginnen. Daarna verdwijnt ieder in zijn of haar container, atelier of werkplaats om de dagelijkse activiteiten aan te vatten : administratieve formaliteiten, briefwisseling en postpakketten, gewichtige dreigingsanalyses, voortdurende planning van eeuwig wijzigende opdrachten, nauwkeurige opvolging van de dagdagelijkse missies en escortes, voortdurende logistieke bekommernissen, crisismanagement in communicaties, constante zorg voor een goede verstandhouding met de bevolking in Tibnin en omstreken. Om deze goede relaties te onderhouden geeft onze psychologe trouwens Engelse les aan de jeugd en met succes want alle studenten hebben hun certificaat “ behaald. Onze fotograaf kiekt er op los en dat zullen onze lezers zeker al gemerkt hebben aan de hand van de vele en mooie foto’s. Een echte professional !

Het “joint support detachement” draait op volle toeren. Onze koks halen hun beste kookkunsten boven en serveren afwisselend Belgische en Libanese keuken. Om de twee à drie dagen rijdt de watertruck naar een nabijgelegen UNO-kamp voor onze sanitaire waterbevoorrading. We leven, slapen en douchen hier in een “containerdorp” en al dit materiaal moet continue onderhouden worden door de FAU-ploeg of “Field Accomodation Unit”. De hygiënist doet regelmatig zijn ronde : met de ontsmettingsfles in de hand, zorgt hij voor de zuivere kant. Het voertuigenpark wordt continue onderhouden, hersteld en in goede staat gesteld. Onze mecaniciens zijn zeer gedreven en slagen er in om voertuigen en tuigen zoals bij voorbeeld de pioniertank na maandenlange inoperationaliteit terug te herstellen. Deze herstellingen kunnen pas uitgevoerd worden wanneer ook de juiste wisselstukken worden besteld via België of aangekocht op de lokale markt. Iedere week trekt ons aankoopteam naar Beiroet, Tyre en omstreken om aankopen ten voordele van het detachement te verrichten. Hiervoor is uiteraard geld nodig dat door onze “payeur” wordt afgehaald in de bank. Een groot aantal uitrustingen en wisselstukken worden geleverd per schip of vliegtuig vanuit België. Bij aankomst ervan trekt onze ploeg “movers” naar Beiroet om dit materiaal in ontvangst te nemen en veilig en wel tot bij onze compound te brengen. Elke Belgische militair die vanuit België ons vervoegt of die Libanon verlaat, is in goede handen van dit team dat ervoor zorgt dat alle douaneformaliteiten vlot verlopen. Een ware uitdaging hier in Libanon. Bij al deze verre en afgelegen trips is het natuurlijk zeer belangrijk dat met de thuisbasis, het kamp “Scorpion” goede verbindingen worden gerealiseerd. Ons CIS-team, “Communication and Information System”-team staan dag en nacht paraat.. Het logistiek detachement is als een ketting : geen enkele schakel mag ontbreken om de ketting te vormen.

De “force protection” of het beveiligingsdetachement geleverd door de paracommando’s, heeft vele opdrachten die echter vrij statisch zijn en het is dus wel degelijk een uitdaging om steeds aandachtig en behoedzaam te blijven. Ze verzekeren dag en nacht de wacht in het kamp, staan constant paraat als snelle interventiemacht en escorteren quasi alle konvooien die het kamp verlaten. Zij zorgen ervoor dat op de ontmijningssites in alle rust en veiligheid kan gewerkt worden en moeten hiervoor voorbijgangers en voertuigen doen stoppen om deze op een veiligheidsafstand te kunnen houden. Een klus die niet steeds gemakkelijk te klaren is als je weet dat de voertaal hier het Arabisch is. Weldra zullen ze ook de gelegenheid hebben om meer dynamische opdrachten uit te voeren, met name sociale patrouilles in Tibnin en omliggende dorpen met als doel nog beter aan te voelen wat er bij de bevolking leeft en met de bevolking te communiceren op een vredige en constructieve manier. Voor paracommando’s is het van belang dat ze op regelmatige basis hun sprongen kunnen uitvoeren en onderhouden. Wonderbaarlijk zijn ze in staat om hier in Libanon een C130 te simuleren, een perfecte sprong voor te bereiden en deze dan nog daadwerkelijk uit te voeren tijdens de korpsmaaltijd. Dit kan men zich alleen voorstellen als je erbij was. De afwezigen hadden ongelijk.

Last but not least, onze medics en geniakken. De wegenbouwers zijn elke morgen vroeg uit de veren om naar Newland af te reizen. Newland, gelegen te NAQOURA vlak bij de Middellandse Zee, is een enorme bouwwerf waar onze geniakken samen met Portugezen, Turken en Chinezen aan de slag zijn om een grote logistieke site uit te bouwen waar hangars, kantoren en parkings hun eindbestemming zullen krijgen. Een tweede ploeg werkt aan de aanleg van een weg naar een depot maar hevige regenval belet af en toe de vordering van de werken. De Belgen worden geprijsd om hun werklust en rendement. De ploeg voor de infrastructuurwerken probeert de vele werkaanvragen te behandelen voor verbetering van de veiligheid en het comfort in onze eigen compound maar ook in andere compounds, zoals die van eenheden uit Nepal. De hijsploeg staat steeds klaar om ingezet te worden voor uitzonderlijke hijsopdrachten zoals onlangs het laden en ontladen van T-walls, materiaal dat wordt aangewend ter verbetering van de beveiliging van de kampen. Dit zwaar materiaal wordt vervolgens door de transportploeg langs de smalle en steile wegen getransporteerd vanuit Naqoura helemaal naar het noord-oosten van de zone. Letterlijk en figuurlijk een zware klus. De ontmijners en medische evacuatieploegen, beveiligd door force protection rukken elke dag uit richting BAC-site 158 (Battle Area Clearance) te Tibnin en richting Blue Line nabij de grens met Israël. Op de BAC site 158 wordt het werk van onze voorgangers voortgezet en op de Blue Line, site B33, wordt de laatste hand gelegd aan de ontmijning en afbakening van de doorgang door het mijnenveld. Hierna wordt gestart met een nieuwe site, B52, meer naar het oosten, vlak bij de “technical fence”, de draadafspanning die Israël duidelijk scheidt van Libanon. Op deze site beginnen we van “zero”, een echte uitdaging. De ploeg van de pioniertank zal hier nuttig werk kunnen verrichten voor de aanleg van parkingzones, commandopostzones en een helistrip. Het EOD team verricht de eerste “clearance” werken om een veilig pad te realiseren tot het mijnenveld. Van hieraf nemen de ontmijners over om de doorgang door het mijnenveld te realiseren. De medische evacuatieploegen met onze dokter blijven op de site in stand by, klaar om te evacueren. De paracommando’s houden een oogje in het zeil en hebben geregeld Israëlische patrouilles langs de Blue Line in het vizier. Elke dag opnieuw werken deze drie teams van geniakken, medics en para’s nauw samen met elkaar ondanks de cultuur- en taalverschillen.

Dat is zowat het leven zoals het is hier in het zuiden van Libanon …

Karin DE BRABANDER
Luitenant-kolonel Stafbrevethouder
Commandant BELUFIL 10

Répondre

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l'aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s

 
%d blogueurs aiment cette page :