Roken als een Turk

De Standaard

Libanon is een paradijs voor rokers. Geen betutteling hier. De taxichauffeur biedt vriendelijk een Hamra-sigaret aan om gezellig samen in zijn taxi te roken. Tenslotte staan de raampjes in deze warme nazomer toch altijd open. Boven de talloze terrasjes van Beiroet waaien overal de heerlijke zoete geuren op van de nargileh, de waterpijp.
Een paradijs voor rokers. Tot er rook waait die begint te storen. Zoals de gesprekspartner die bij een lunch een sigaret opsteekt, terwijl het bord aan de andere kant van de tafel nog niet leeg is. Misschien heeft het te maken met het Ottomaanse verleden van de Levant? Sinds de slag van Marj Dabaq, in 1516, stond de Levant vierhonderd jaar onder de controle van de Turkse Ottomanen. En die rookten, zoals een Nederlands gezegde al poneert sinds de 17de eeuw, als een Turk. ‘Terwijl ze elkaar in het gezicht paffen, zorgen ze ervoor dat de straten en de markten stinken’, schreef de geschiedschrijver Ýbrahim Peçevi al begin 17e eeuw.

Alleen: de Turken roken niet langer als Turken, want premier Recep Tayyip Erdogan heeft een rookverbod ingevoerd in cafés en restaurants. De Syrische president Bashar Al-Assad kondigde vorige week een gelijkaardige rookbeperking aan in Libanons buurland.

Niet zo in Libanon. Misschien heeft het te maken met de afwezigheid van elk centraal gezag sinds de burgeroorlog?

In een gedeelde langeafstandstaxi zit ik op de achterbank, achter de chauffeur en rechts een zwangere vrouw. De taxi vertrekt, de chauffeur steekt een sigaret op. Wat doe je dan als buitenlander? Reageren omdat roken in een auto mét zwangere vrouw

‘Libanon gebruikt Facebook en Twitter al langer dan jullie’

De Standaard

‘Facebook is passé’, zegt Nadim Yazbek. ‘Libanezen zijn dol op iets nieuws. Zodra er iets nieuws komt in de plaats van Facebook, wordt dat de grote hit. Nu kun je Facebook zelfs niet meer voor politieke doeleinden gebruiken.’

De sociale netwerkingsite is niet het eerste gespreksonderwerp waaraan een mens denkt bij een gesprek in Beiroet. De Libanese hoofdstad is bekend van een verscheurende burgeroorlog (1975-1990), bomaanslagen en bombardementen door het Israëlische leger. Of een occasionele explosie waarbij een illegaal wapendepot van de sjiitische verzetsbeweging Hezbollah in de lucht vliegt – zoals enkele dagen geleden nog gebeurde.

Maar Facebook is wel degelijk een gespreksonderwerp in Libanon, zeker in de Starbucks-koffiebar in ‘Downtown’ Beiroet, de centrale regeringswijk die na de burgeroorlog uit haar as is herrezen.

‘Het internet is het beste communicatiemiddel om jongeren te overtuigen van je standpunt’, zegt Nadim Yazbek, het jonge internetbrein van de christelijke partij Kataeb. ‘We gebruiken alles: een nieuwsgroep op Facebook, Youtube-filmpjes, Twitter. Dat klinkt evident, maar wij gebruiken die media al langer dan jullie.’

De cijfers geven Yazbek gelijk: nadat Facebook in 2004 werd gelanceerd in de VS, was Canada het eerstvolgende land dat aan het Facebooken ging. En dan kwam Libanon. Nog voor Facebook doorbrak in Groot-Brittannië en van daaruit vanaf 2007 het Europese continent bereikte, stond Libanon wereldwijd derde in de lijst van meest enthousiaste Facebook-landen. Dat gebeurde dankzij de Libanese diaspora – Libanon telt zo’n vijf miljoen inwoners, zo’n vijftien miljoen Libanezen leven wereldwijd verspreid – maar ook omdat

Woord van de Commandant BELUBATT

BELUFIL – kolonel Karin De Brabander

Op 15 oktober 2009 om acht uur vond de bevelsoverdracht plaats tussen BELUFIL 9 en BELUFIL 10 in het kantonnement met de bijnaam “Camp Scorpion”, gelegen op een heuvel in het Zuid-Libanese dorp TIBNIN, een twintigtal kilometer verwijderd van de Israëlische grens. Vanuit het kantonnement hebben we prachtig zicht op het heuvelachtig landschap rondom ons. Na een lange periode van onzekerheid omtrent de inzet van het tiende detachement in Libanon, is onze opdracht van start gegaan onder een stralende zon met temperaturen van rond de 30 graden, temperaturen waar men als Belg in deze periode alleen maar van kan dromen. Dank zij de fel gewaardeerde steun van onze voorgangers hebben we een vlotte overgang kunnen realiseren met het volledig detachement in de diverse domeinen die ons aanbelangen.

Onze hoofdopdracht bestaat uit ontmijning- en constructiewerken. Het peloton ontmijning komende van het 11de Geniebataljon uit Burcht is onmiddellijk na aankomst in de operatiezone gestart met de noodzakelijke nationale en UNO accreditaties om een veilige start te garanderen op de ontmijningssites. Hierna zullen ze, onder controle van de specialisten komende van de Dienst voor Opruiming en Vernietiging van Ontploffingstuigen (DOVO), de submunities opruimen die na de oorlog zijn achtergebleven op de velden, wegen en olijfboomgaarden in de buurt van Tibnin om aldus deze landbouwgebieden veilig te stellen voor de lokale bevolking. Naast deze humanitaire ontmijning is er ook veel werk in de operationele ontmijning. De grens waarachter Israël zich heeft teruggetrokken, genaamd de “Blue Line”, ligt immers bezaaid met mijnenvelden en deze grens moet in het terrein duidelijk gemarkeerd worden op diverse locaties. Onze ontmijners zullen dus weldra aan de slag gaan op de grens tussen Israël en Libanon om een doorgang door het mijnenveld te realiseren en aldus het grenspunt te markeren. De militairen van de genie die deel uitmaken van het peloton constructie zijn eveneens afkomstig van het 11de geniebataljon. De constructie bevat onder meer specialisten van de wegenbouw die met hun zware genietuigen weldra de werken van onze voorgangers zullen voortzetten voor de uitbreiding van

‘Blij dat hij niet vergeten is’

Het Nieuwsblad

Frieda Monsy, de weduwe van de verongelukte Stefaan Vanpeteghem, was ontroerd toen er gisteren ook hulde werd gebracht aan haar man. ‘Ik ben blij dat Stefaan één jaar na het ongeval niet vergeten is. Hij heeft zijn leven gegeven ten bate van andere mensen. Ik ben in Libanon op de plek geweest waar hij verongelukte. Daar is een monument opgericht voor Stefaan. Dat zijn momenten die helpen bij de verwerking van het verlies. Ik krijg ook veel steun van zijn makkers en de mensen die hier op de legerbasis werken.’

‘In het dagelijks leven worden ik en mijn dochtertjes Sarah (9) en Lisa (8) heel vaak herinnerd aan Stefaan. Ik heb een goede band met hen en we kunnen gelukkig open over het ongeluk praten.’

Na de plechtigheid informeerde minister Leterme bij Frieda hoe het met haar dochters ging. Hij sprak haar moed in voor de moeilijke momenten die zij nog altijd beleven.

Een recyclage project in Camp Scorpion

BELUFIL – MIL

Onze militairen sorteren afval.

Dat onze Belgische militairen zelfs op buitenlandse zending milieubewust zijn, bewees de ondertekening van een MOU (memorandum of understanding) deze week betreffende een recyclage project tussen COSV (Italian solidarity in the World), het Italian Development Cooperation Office, UNIFIL SECWEST HQ – het Italiaanse Contingent en de gemeente BINT JUBAYL.

BELUBATT zal bijdragen aan dit project door het verschaffen van recycleerbaar materiaal aan de gemeente BINT JUBAYL. Concreet zullen alle non-organische materialen zoals glas, blikjes, plastiek flessen, plastieken borden en bekers gesorteerd worden in de daarvoor voorziene vuilbakken met rode vuilniszakken, die zich overal in de compound bevinden. Deze vuilnisbakken zulle drie keer per week worden opgehaald en naar de gemeente gebracht worden, waar alles dan gerecycleerd kan worden.

Dit project is mede tot stand gebracht door de goede samenwerking tussen de verschillende CIMIC detachementen en de NGO, COSV.

Wereldrecord: een reuzegehakttaart van twintig vierkante meter

De Standaard

Een reuzegehakttaart: daarmee behaalden de inwoners van Ehden een plaats in het Guinnes Book of World Records. Ze maakten een Arabische gehakttaart of kibbeh van twintig vierkante meter.

Het dorpje Ehden in het noorden van Libanon zette zich op de kaart dankzij de inspanningen van 25 vrouwelijke dorpsbewoners. Hondertwintig kilo gehakt, tachtig liter olijfolie, tachtig kilo bulgur, vijf kilo zout en een kilo peper waren de ingrediënten voor dit wereldrecord.

Mandaat VN-missie in Libanon met één jaar verlengd

De Morgen

De VN-Veiligheidsraad heeft vandaag in New York het mandaat van de vredesmissie Finul in Libanon met één jaar verlengd. De missie werd in de nasleep van de oorlog tussen Israël en Hezbollah in augustus 2006 belast met het toezicht op het staakt-het-vuren.

De VN-Veiligheidsraad looft “de positieve rol” die Finul in het zuiden van Libanon heeft gespeeld. De missie, waaraan ook België deelneemt, telt zowat 13.000 manschappen en wordt momenteel geleid door de Italiaanse generaal Claudio Graziano.

Staakt-het-vuren respecteren
De VN-Veiligheidsraad vraagt de betrokken partijen om respect te tonen voor het staakt-het-vuren en de zogenaamde blauwe lijn die de grens tussen Israël en Libanon aangeeft. Israël en Libanon beschuldigen elkaar ervan de afspraken vervat in resolutie 1701 te overtreden.

Ds. J. Hansum uitgezonden naar Libanon

Reformatorisch Dagblad

Ds. J. Hansum en zijn gezin zijn zondagmiddag in een dienst in de Grote Kerk van Hilversum door de Gerformeerde Zendingsbond (GZB) uitgezonden naar de Libanese hoofdstad Beiroet.

Ds. Hansum, die werkzaam was bij het Bijbelhuis in Antwerpen, wordt docent praktische theologie aan de Near East School of Theology in Beiroet.

Ds. J. van Oostende bevestigde ds. Hansum met de tekst uit Hebreeën 13:8. De predikant deed daarna intrede met de woorden uit Hebreeën 13:13-16.

Ds. Hansum werd toegesproken door ds. R. F. Mauritz namens de GZB, door ds. R. Nauta namens Kerk in Actie, door ds. G. Liagre namens de Protestantse Kerk in België en door M. Vrieling namens de protestantse classis Hilversum.

Ds. Hansum gaat lesgeven aan studenten die opgeleid worden tot voorganger en godsdienst­docent in het Midden-Oosten.

Belgische soldaten gewond bij ongeval in Libanon

Het Belang Van Limburg

Drie Belgische soldaten zijn in Libanon gewond geraakt toen ze bij een verkeersongeval betrokken raakten.

De soldaten behoren tot het 1ste regiment Carabiniers-Grenaders uit Leopoldsburg. Ze waren op weg van Saida naar Tibnin, waar hun basis ligt.

15 meter diep

Toen hun pantserwagen voor een ander voertuig moest uitwijken, viel het legervoertuig 15 meter diep in een ravijn.

Drie soldaten raakten gewond en werden naar een burgerziekenhuis in Saida overgebracht. Eén van hen zou verschillende breuken aan het onderlichaam hebben.

Zomer in Beiroet

John De Cock – De Standaard

Tussen nachtclubs en hoofddoeken: toeristisch hoogseizoen in Libanon — Geef het kruitvat van het Midden-Oosten een half jaar vrede en Beiroet gaat bruisen als nooit tevoren: Libanon telt deze zomer liefst twee miljoen toeristen. ‘Als je hebt meegemaakt wat wij hebben doorstaan, feest je alsof elke nacht je laatste is’.

Van onze redacteur in Libanon

De ‘Corniche’ van de Libanese hoofdstad verandert elke dag in een Place m’As tu Vu. Dure cabriolets met trendy jongeren cruisen langs de dijk aan de Middellandse Zee. Groepjes verzamelen rond de zelf meegebrachte waterpijp – ook vrouwen met hoofddoek. In Beach Club La Plage liggen gebronsde lijven rond een zwembad gevuld met licht gezouten water, cocktails aan de mond.

Even verderop staat het doorzeefde torengebouw van het vroegere Holiday Inn hotel, in de jaren zeventig een pleisterplaats van de beau monde in Beiroet, nu een herinnering aan de burgeroorlog die Libanon van 1975 tot 1990 een twijfelachtige wereldfaam bezorgde. Beiroet is een vat vol paradoxen, en niet alleen vanwege zijn gemengde bevolking van christenen, soennieten en sjiieten.

Twee miljoen toeristen worden dit jaar verwacht, een record sinds het uitbreken van de Libanese burgeroorlog in 1975. Hippe uitgaansplekken zoals de torenhoge Sky Bar of de exclusieve club Crystal zijn een maand van tevoren volgeboekt en de dollars vloeien er rijkelijk. Deze zomer weerklinken voorlopig voor één keer geen schoten in de Libanese hoofdstad, maar het